2 weken geleden begon het dan. Voor zijn verjaardag kreeg Rudy alvast een jong poesje, wat hij heel graag hebben wou. En het was een heel mooi, lief en klein poesje. qua tekening en alles paste ze ook ontzettend goed bij Tommy. Het was dat Tommy gesteriliseerd was, anders had het er echt zo een van haar kunnen zijn. En ja, zoals het hoort bij jonge poesjes, was ook Lilo af en toe ontzettend ontdeugend, deed ze dingen die je niet wou of die gewoon niet mochten, maar toch genoten we van elk moment dat ze er was. Ze kon dan ook heerlijk bij ons komen liggen en lekker in slaap vallen. En mocht ze niet op schoot, dan besloot ze maar op onze voeten te gaan liggen, om toch maar dicht bij ons te kunnen zijn. En ja, als je dan weer even ergens heen moest lopen, weigerde ze eigenlijk om op te gaan staan, maar uiteindelijk moest ze dan toch wel.

Helaas is gisteravond 03-04-2010 abrupt een einde gekomen aan dit korte leventje. Rudy en ik hadden gisteravond een verjaardag en gingen dus om kwart voor 7 weg. Op dat moment was Lilo nog hartstikke vrolijk en deed nog van alles en lekker speels. Maar toen we thuis kwamen was het in een keer heel erg stil, geen poes te bekennen. Nou was dit niet zo heel bijzonder, aangezien ze wel vaker dan gewoon ergens lagen te slapen. Maar dat zint mij nooit, ik moet die poezen even zien en horen als ik thuis kom, dus maar op zoek. Al snel was Tommy gevonden, die lag lekker op de stoel te slapen en meestal had Lilo dan al wel een geluidje gegeven, maar gisteravond niets. In eens zie ik onder te tafel haar pootjes liggen en als ik haar aanraak gebeurt er niks en denk ik dat ze dood is. Hoe wel het niet veel scheelde, leefde ze toen nog wel. Dus de dierenarts gebeld en samen met de ouders van Rudy heen gegaan om Lilo een laatste afscheid te geven en in te laten slapen. Hoe het heeft kunnen gebeuren zullen we helaas nooit weten, maar haar missen, dan doen we zeker wel.