Zo, daar ga ik dan. Misschien dat dit dan wel een keer een kort blogje wordt, maar het moet toch even geschreven worden. Want ja, vandaag is dan toch wel het vertrek van Vlieland. Tijden heb ik er stiekem toch wel iets naar uit gekeken, maar nu het dan zo ver is, is het toch zwaarder en moeilijker dan ik gedacht had. Nu blijkt maar weer eens des te beter dat Vlieland de afgelopen 3,5 jaar echt wel een thuishaven voor mij is geweest. Ik ben al regelmatig verhuist, binnen plaatsen, maar ook tussen de plaatsen in. En ik moet zeggen dat dat mij altijd behoorlijk makkelijk af ging. Ik heb nooit echt een binding met een plaats gevoeld, het interesseerde me niet echt waar ik woonde. Totdat ik dus op Vlieland ben komen wonen. Vlieland is in de jaren echt een thuishaven voor mij geworden, een plek waar ik mij echt wel thuis voelde. Nou heb ik verschillende redenen gehad om te vertrekken en het is ook niet zo dat ik er nu spijt van heb. Zo heb ik natuurlijk wel ontzettend veel zin om lekker met Rudy samen te gaan wonen. Maar wat ik dan wel heel erg hard hoop is dat ik ooit weer op een plek mag komen te wonen, waar ik me net zoveel thuis zal voelen als op Vlieland. En ik weet al wel, dat Veendam het niet zal zijn.